Katarzyna
Berenika Miszczuk - lekarka, absolwentka Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.
Swoją pierwszą powieść zatytułowaną Wilk napisała w wieku piętnastu lat.
Pewnego
dnia Julia budzi się w nieznanym miejscu i czuje się totalnie zagubiona. Nie ma
pojęcia, gdzie się znajduje. Nie poznaje też własnego odbicia w lustrze i nie pamięta
jak się nazywa. Z czasem dowiaduje się, że w pożarze straciła nie tylko dom,
ale całą rodzinę. Jej jako jedynej udało się przeżyć, jednak na skutek odniesionego
urazu straciła pamięć. Trafiła do ośrodka o nazwie Druga Szansa, który udziela
pomocy osobom po wypadkach. Dziewczyna może tam liczyć na specjalistyczną pomoc
i być może dzięki współpracy z terapeutką z czasem uda jej się odzyskać utracone
wspomnienia.
Mijają
dni, a Julia nadal niczego nie potrafi sobie przypomnieć. Mało tego - odnosi wrażenie,
że terapeutka ją okłamuje. Na dodatek dziewczyna poznaje Adama, który również
jest pacjentem Drugiej Szansy i tak jak ona uważa, że coś tu jest nie w
porządku. Z pozoru wszystko wydaje się funkcjonować normalnie, jednak coraz
częściej w ośrodku dzieją się dziwne, niewytłumaczalne rzeczy. Julia czuje się
coraz bardziej nieswojo i podejrzewa, że coś z tym miejscem jest nie tak, ale
czy uda jej się odkryć prawdę i odzyskać własne życie?
Mówiąc
szczerze sięgając po Drugą Szansę zupełnie nie wiedziałam czego się mam
spodziewać. Nie czytałam poprzednich powieści autorki i miałam cichą nadzieję,
że to nasze „pierwsze spotkanie” będzie udane. I takie było. Przyznaję, że dawno
żadna powieść tak mnie nie wciągnęła. Okładka sugerowała, że będzie to mroczna,
niepokojąca historia i rzeczywiście już od pierwszych stron dałam się porwać tej
niesamowitej atmosferze. Zagubienie i przerażenie głównej bohaterki udzielało się
także i mnie. Były momenty, że naprawdę trochę się bałam, także ogromny plus
dla autorki za umiejętność budowania odpowiedniego klimatu. Muszę też wspomnieć
o pełnym niedopowiedzeń zakończeniu książki, które pozostawia czytelnika z
mnóstwem pytań i wątpliwości. Nic nie zostaje wyjaśnione wprost i pozostajemy z
uczuciem niedosytu. Jak dla mnie zakończenie idealne, zwłaszcza w przypadku tej
historii.
Słabą
stroną tej powieści są moim zdaniem bohaterowie - zbyt płascy, jednowymiarowi. Pani
Katarzyna posługuje się prostym, łatwym w odbiorze językiem. Zdanie są krótkie
i zwięzłe, dzięki czemu całość czyta się bardzo szybko, ale wydaje mi się, że
autorka mogła trochę bardziej popracować nad kreacją bohaterów, rozbudować opisy
i wtedy naprawdę nie byłoby się do czego przyczepić.
Niektórzy
zarzucają tej powieści przewidywalność. „Starych wyjadaczy” faktycznie pewnie
nic tutaj nie zaskoczy. Sama bardzo szybko domyśliłam się (przynajmniej w
pewnym stopniu) o co chodzi. Ale wiem, że jeśli ktoś nie czytał niczego
podobnego, to książka zrobi na nim duże wrażenie. I właśnie takim osobom
polecam ją najbardziej :)
Moja ocena: 5/6
